นางสนม นิยาย & เรื่องราว

ในวันที่มีกำหนดเข้าเฝ้าถวายพระพรที่ตำหนักฮองเฮา บรรดาพระสนมต่างมารวมตัวกันพร้อมหน้า หลังจากลี่ผินเห็นข้า นางก็เปิดฉากเอ่ยคำเหน็บแนมขึ้นมาเป็นคนแรก

การแสดงออกของพระสนมอี๋ผ่อนคลาย เธอก็ส่งเสียงฮัม แต่เธอก็จำบางอย่างได้ทันที และถามอย่างระมัดระวัง “นางใน? เมื่อกี้นี้เจ้าบอกว่านางใน เจ้าเป็นขุนนางในวังไม่ใช่หรือ? เจ้าเป็นใครกันแน่?” จื่ออานตอบว่า “หม่อมฉันชื่อเซี่ยจื่ออาน เป็นลูกพี่ลูกน้องของพระสนมเหมย บังเอิญว่าหม่อมฉันจะ ไปอำลาฮองเฮา ดังนั้นพระสนมเหมยจึงขอให้เข้ามา และส่งข้อความถึงพระสนมอี๋”

่า? นางก็เป็นเพียงแค่นางกำนัลคนหนึ่งเท่านั้น ส่วนพระสนมกุ๋ยมีบิดาที่เป็นขุนนางในราชสำนัก และพระสนมกุ๋ยก็เป็นคนที่มีอำนาจมากที่สุดในบรรดาพระสนมทั้งหมด ต่อให้ตนออกปากพูดไปว่าคนที่สั่งให้สับเปลี่ยนยาพิษคือสนมกุ๋ย ยังไงตัวนางเองก็ไม่มีทางรอดพ้นความผิดนี้ไปได้ ม ีเพียงแค่สนมกุ๋ยที่จะรอดไป ในใจลึกๆ จึงหวังว่าการตายของตนแทนสนมกุ๋ยครั้งนี้บางทีพระสนมอาจช่วยเหลือครอบครัวที่ยากจนของนางนอกวังก็เป็นได้ ยามนี้นอกจากร้องเรียกพระสนมออกไปหนึ่งคำแล้วนางก็ปิดปากเงียบสนิท มีเพียงเสียงสะอื้นและตัวที่สั่นกลัวเท่านั้น

หญิงสาวสะบัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกเมื่อเผลอคิดถึงเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เธอก้มหน้ารับประทานอาหารต่อ ก่อนจะได้ยินเสียงเลื่อนเก้าอี้ที่ทางด้านข้าง "ทำไมมาเร็ว..." ริมฝีปากบางที่กำลังจะเอ่ยถามหยุดชะงักไปเมื่อพบว่าคนที่มานั่งไม่ใช่วายุแต่เป็นธัญและเมธา ซึ่งธัญนั่งต รงตำแหน่งด้านข้างของเธอ และเมธานั่งตรงข้ามกับธัญ

อดีตสนมเฉินกรีดร้องด้วยความแค้นเคือง พลางทุบโต๊ะไม้จนมือแตกเลือดซึม "พ่อของข้า... พี่ชายของข้า... พวกเขาจะไม่ทอดทิ้งข้าแน่ พวกเขาจะกลับมาเอาข้าออกจากที่นี่!" "งั้นหรือ?" เสียงเรียบเย็นดังขึ้นจากหน้าประตู อดีตสนมเฉินสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองร่างบอบบางในชุดสีฟ้าสดใสที่เดินเข้าม าพร้อมกับข้ารับใช้ หลินหลานก้าวเข้ามาในตำหนักเย็นด้วยท่าทางสงบ นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองสตรีตรงหน้าโดยไร้ความรังเกียจหรือเย้ยหยัน มีเพียงความนิ่งสงบอันเด็ดเดี่ยว เธอเดินเข้ามาไม่ใช่ในฐานะผู้พิชิต แต่มาในฐานะผู้ให้โอกาสสุดท้าย

หมอหลวงเข้าออกตำหนักแทบทุกชั่วยาม พระสนมต่างส่งของบำรุงมาแสดงความห่วงใย ขุนนางฝ่ายวังหลังเริ่มหารือกันอย่างลับ ๆ ว่า หากฮองเฮาสิ้นพระชนม์ ผู้ใดจะเหมาะสมขึ้นควบคุมตราวังหลังแทน ชื่อที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุดคือพระสนมเต๋อเฟย เต๋อเฟยมีพระนามเดิมว่าเฉินอวี้หลาน เ ป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเสนาบดีฝ่ายขวาเฉินจิ้งเหวิน นางเข้าสู่วังตั้งแต่อายุสิบหก ด้วยรูปโฉมอ่อนหวาน กิริยาสงบ และความสามารถในการอ่านใจผู้คน จึงได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้โดยไม่ต้องแย่งชิงอย่างเปิดเผยเช่นพระสนมคนอื่น

ตำหนักพระสนม แสงอาทิตย์ยามสายส่องลอดผ่านม่านแพรสีแดง อาภรณ์เจ้าสาวปักหงส์ทองแนบกายซูเหยียนอยู่แล้ว สีแดงสดตัดกับเครื่องประดับหยกและมงกุฎหงส์ที่ประดับอยู่บนศีรษะ ทันใดนั้นสาวใช้คนสนิทรีบวิ่งเข้ามาใบหน้าแดงก่ำเพราะเหนื่อยหอบ "พระสนม พระสนมเจ้าคะ"ซูเหยียนหันกลับมา "เกิดอะไรขึ้น"สาวใช้รีบคุกเข่าลงก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

คิมสั่งสนโดยที่เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าของสน ที่ตอนนี้กำลังอ้าปากค้างอยู่ "ครับ...ครับ "สนพยักหน้ารับคำ ก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบมือถือของตัวเอง แล้วเดินออกไปข้างนอกห้อง เพื่อทำตามที่คุณท่านสั่ง แกร๊ก

้หนึ่ง งดงาม หยิ่งผยอง และแววตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง นางคือสนมเอกตัวจริง ผู้ครองอำนาจในฝ่ายใน "โอ้ นี่หรือ สนมต้องโทษที่กำลังจะถูกเนรเทศไปชายแดน ห๊ะสนมอ้วนเจ้าเองหรือ ฮะฮ่าาาอ้วนเพียงนี้ยังกล้าหือกับฝ่าบาทกล้าหือกับบิดาข้าใต้เท้ากรมคลังวันนี้ข้าจะช่วยสั่งสอนเจ้าเอง"

ธนบัตรแบงค์พันสองปึกใหญ่จากมือเรียวสวยถูกยื่นมาให้ชายฉกรรจ์คนหนึ่งซึ่งเป็นลูกน้องที่เขาไว้ใจ "คุณหนูครับ คิดดีแล้วใช่ไหม.." เสียงทุ้มเอ่ยถามลูกสาวเจ้านาย ตอนนี้นายหัวชาลีเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้นั่นก็ใช่ เดิมทีตนเคยเป็นบอดี้การ์ดให้ภรรยาเก่าของนายหัวชาลีซึ่งเป็น แม่ของยาหยีจึงเอ็นดูยาหยี การที่ต้องทำอะไรสักอย่างที่ยาหยีขอร้องจึงเลี่ยงไม่ได้