ย้อนอดีต Novels & Stories

ความรักของทั้งสองอิ่มล้นจนแทบทะลักออกมา ต้องขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้พวกเขาได้ย้อนกลับมาแก้ไขอดีตอีกครั้ง และได้ครองรักกันสืบไป จบบริบูรณ์

เขาส่ายหน้า " เรื่องที่ผ่านมาคืออดีต เมื่อมันผ่านไปแล้วไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจมัน โดยเฉพาะอดีตที่ไม่น่าจดจำ"

ในวันที่จะไปไม่มีแม้คำบอกลา พอวันที่จะมาก็ไม่ให้ฉันได้ตั้งตัว Frank : คิดถึง ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกัน ลืมไม่ได้หรอกเพราะไม่คิดที่จะลืม เพียงแต่ไม่เก็บมาใส่ใจแล้วแค่นั้น อดีตก็คืออดีต เป็นอดีตที่ไม่มีวันหวนคืนได้ Janick : ทำอะไรกับกูไว้กูไม่ลืมหรอก

ผมหลุบตามองรอยสักที่มือซ้ายตัวอักษรเรียงรายตามนิ้วมาตั้งแต่นิ้วชี้ถึงนิ้วก้อยความทรงจำเก่าๆ ก็ไหลกลับเข้ามาอีกครั้ง แต่ถ้าให้เล่าคงต้องย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน **** Stay = ยังคอย & ยังอยู่ ****

นางพยักหน้าฝืนยิ้มเจื่อนซีด “น้าละอายใจเหลือเกินที่เคยทำไม่ดีกับครอบครัวของพ่อเลี้ยง” “เรื่องอดีตที่ผ่านไปแล้ว ช่างมันเถอะครับ ยังไงเราก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ ผมก็เคยทำผิดกับเรย์ไว้มาก” ชายหนุ่มเอ่ยเว้นช่วงมองหญิงสาวข้างกาย ที่เมินหน้าหนี

คำพูดที่แผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเครือ ปลายจมูกของนางเริ่มแสบ กระบอกตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาที่กลั้นมาเนิ่นนาน ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาเตือนใจถึงความโง่เขลาที่นางไม่เชื่อฟังคำบิดาจนพาให้ตระกูลต้องพินาศ นางโน้มกายลงกราบไหว้ป้ายวิญญาณเหล่านั้นด้วยควา มรู้สึกผิดที่สลักลึกอยู่ในจิตใจ คุกเข่านิ่งค้างอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานประหนึ่งอยากจะขอขมาต่อสิ่งที่ผิดพลาดในอดีต แต่กาลเวลาที่เรียกคืนไม่ได้นั้นทำให้นางไม่อาจแก้ไข

“เพียงแต่ตอนนี้เจ้าไม่หลงเหลือความทรงจำเมื่อชาติก่อนแล้ว พี่ถึงได้พาเจ้าเข้าสู่นิมิตเพื่อระลึกอดีตชาติ นิมิตครั้งก่อนของเจ้าก็เช่นกัน” “แต่ในฝันครั้งก่อนคุณไม่เห็นผม” “ไม่ใช่ไม่เห็น...นั่นเป็นเพียงภาพนิมิตในอดีตที่พี่สร้างขึ้นมา แต่มิได้เข้ามาด้วยตัวเอง เลยพาไปผิดช่วงเว ลานิดหน่อย ไม่เช่นนั้น ในวันนี้เจ้าอาจจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง”

“โธ่.. หนูพุกอย่าคิดมากนะ หมามุ่ยลืมมันไปหมดแล้ว เรากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ทำปัจจุบันให้ดีได้นี่นา แล้วหนูพุกของหมามุ่ยก็ทำปัจจุบันได้ดีที่สุดแล้ว” พิธานยิ้มแก้มแทบปริ ภรรยาของเขาช่างน่ารักเหลือเกิน มณีมันตราพูดถูก อดีตเป็นสิ่งที่ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ แต่เราสามารถเ อาความผิดพลาดในอดีตมาเป็นบทเรียนเพื่อจะเตือนไม่ให้ปัจจุบันทำผิดอีก คนเราต้องเดินไปข้างหน้าไม่ใช่ย่ำอยู่กับที่หรือก้าวถอยหลัง “ครับผม ขอบคุณนะหมามุ่ย”

เขาก้มหน้าลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า “อย่ามัวโทษตัวเองเลยมาร์วิน ชีวิตคนเราต้องไปต่อนะ ถือว่าได้นำสิ่งที่เคยทำผิดในอดีตมาเป็นบทเรียนก็แล้วกันนะ” ชายวัยกลางคนตบไหล่ของอดีตลูกเขยเบาๆอย่างให้กำลังใจ และไม่ถือโทษกับสิ่งที่ผ่านมาแล้ว ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะเคยทำผิดหรือทำไม ่ดีกับลูกสาวของตัวเองก็ตาม “ขอบคุณครับคุณอา ถ้าคุณอาจะไปทำอะไรก็ตามสบายเลยครับ”

ผล็อยหลับไปที่หน้าหลุมศพ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลินกวานอีพบว่าตัวเขาย้อนกลับไปในวันที่เขาเพิ่งครบสิบขวบ!!!