การคืนดีกัน Novels & Stories

"เกลียดกันมากก็ต่างคนต่างอยู่เหมือนเดิมสิ" "ส่วนค่ารักษาที่คุณเอามาต่อรอง บัตรในมือคุณคุณสามารถเอาไปรูดหักได้เลย ผมยินดีจ่ายคืนทุกสตางค์"

มืออีกข้างของเขาก็เลื่อนไปดึงกางเกงของเธอหลุดพ้นสะโพกไปแทน ไวจนนีนนาราห้ามไม่ทัน “เรากลับมาเป็นครอบครัวกันอีกครั้งนะครับหนิง ให้โอกาสพี่อีกครั้งนะคราวนี้พี่จะไม่ทำให้หนิงเสียใจเลย”

อนิรุจทวงสัญญา “ใช่ค่ะฉันเคยบอกคุณอย่างนั้น ฉันให้คุณมาทำหน้าที่ของคุณได้ แต่คุณก็ทิ้งแก่ไป คุณจะกลับมาทำไมอีก!”

( ฉันไม่รับคืน ) "ขนมไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร รบกวนคุณคเชนทร์เอาเลขบัญชีมาด้วยค่ะขนมจะโอนเงินคืนให้ คุณอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ"

“ขอบคุณค่ะ” “งั้นเรากลับกันเลยมั้ย?” “ทิกเกอร์” “ครับ” “ดูแลน้องดีๆ ถ้าน้องมีรอยขีดข่วนแม้แต่แผลด้วย…อาจะไปเอาน้องคืน”

“ข้ารวบรวมรายการทุกอย่างเอาไว้ในบัญชีนี้แล้ว ขั้นแรกก็ต้องแจ้งยอดให้ทุกคนทราบ หลังจากนั้นก็ให้ทยอยเก็บเงินคืน เข้าบัญชีกลางในจวนจนครบเจ้าค่ะ” “ว่าอย่างไรนะ ฟู่ซานถิงนี่เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือ” “นั่นเป็นเรื่องของพวกเจ้า นอกจากจะต้องหาเงินมาคืนให้ครบ จากที่เบิกล่วงหน้าไปแล้ว หากผิดนัดชำระ ข้ายังจะต้องคิดดอกเบี้ยพวกเจ้าเพิ่มด้วย เพื่อให้การเงินของสกุลฟู่ กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เช่นนี้ท่านย่าก็จะได้ไม่ต้องกังวลว่า จะมีผู้คนนินทาเรื่องที่สกุลฟู่มีแต่เปลือกอีกแล้ว ใช่หรือไม่เจ้าคะ… ท่านย่า”

เป็นเวฟที่ร่ายยาว "แฮ่/แฮ่"ทั้งสองคนเถียงไม่ออก ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ "แต่พวกมึงแน่ใจหรอวะ ว่าถ้ามันไปกันไม่ได้แล้วพวกมึงจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้อีก?"

อานัสบอกสรวิชญ์ “โอเค งั้นกูไปล่ะ ฝากบอกไอ้จอห์นด้วยว่ากูกลับก่อน” จอห์นคือเพื่อนชาวอังกฤษ ซึ่งเป็นเจ้าของผับแห่งนี้ ร่างสูงเดินออกจากผับไปขึ้นรถแท็กซี่ เพื่อกลับห้องพักของเขา

ลูคัสแบมือมาตรงหน้า เพื่อรับแหวนคืน คำพูดประชดปนน้อยใจ “เอาไปสิ ถ้านายก็อยากได้คืนเหมือนกัน” ฉันยื่นแหวนคืนให้ ลูคัสนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะละสายตาจากแหวนมามองหน้า “....” ไม่ได้อยากเอาคืนหรอก อาการคนงอน

คนที่รู้ดีที่สุดคือมะปรางเอง เว้นเสียแต่จะคิดเข้าข้างตัวเองเท่านั้น "แต่ถ้าไม่มีแก พี่คิมก็ต้องกลับมาหาฉัน เขาก็จะรักฉันเหมือนเดิม" "มันไม่มีทางเหมือนเดิมมะปราง แกทำร้ายเขามากี่ครั้ง แต่เขาก็ยังทน จนครั้งที่เขาทนไม่ไหวเขาถึงได้เลิกกับแก แกไม่คิดว่าทั้งหมดมันเป็นความผิดของแกบ้า งหรือไง"