ความรักผสมความเกลียดชัง นิยาย & เรื่องราว

ช่นไร จากที่ไม่เคยแลมองก็คงหมางเมินและเมินเฉย แล้วยังมีความรู้สึกเกลียดชังชนิดฝังเข้ากระดูกดำ สาปแช่งเขาให้ตกนรกหมกไหม้ ความหวังที่จะได้หญิงสาวมาครอบครองไว้ข้างกายก็คงถอยห่างไปจนมองไม่เห็นทาง ความสุขที่เขาได้รับจากการเสพสมกับนิสารัตน์เพียงไม่กี่ชั่วโมง แลกกับความเกล ียดชังที่เธอจะมีให้กับตนเองไปตลอดกาล มันจะคุ้มกันหรือไม่ แน่นอนที่คำตอบมันคือไม่คุ้ม

พิมพึมพำเสียงสั่น ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง น้ำตาแห่งความสับสนและละอายใจไหลเอ่อท้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเกลียดชังและความรู้สึกผิดที่ตีรวนกันอยู่ในอก กำลังจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเธอไปตลอดกาล!

เจ็บปวด, สับสน, ผิดหวัง, และโหยหา แม้ว่าเธอจะพยายามเกลียดเขา แค้นเขามากแค่ไหน แต่ในความเกลียดนั้นมันก็ยังคงมีความรักซ่อนอยู่ในนั้นตลอดมาเหมือนกัน

ความรัก เมื่อเรารักใครสักคน แล้วจะเปลี่ยนให้เลิกรักได้หรือ อาจจะเกลียดชัง รักมากก็เกลียดมาก แล้วถ้ามันเท่ากัน แล้วเกิดแยกไม่ออกล่ะ หรือเป็นแค่ทั้งรักทั้งเกลียด ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งปวดหัว แทบจะไม่ได้ยินในสิ่งที่หนุ่ม ๆ สนทนากันแล้ว

"คนรักเท่ากับคนที่เกลียดอย่างเด็กที่มึงแกล้งตอนนั้นป่ะ!? ดูเหตุการณ์คุ้นๆ นะ ไอ้ฟ่าก็เริ่มต้นจากเกลียดเมียมัน สุดท้ายจุดจบก็ไม่น่าดูเท่าไร” “ก็มันเกลียดเพราะความเข้าใจผิด ไม่เหมือนกู ที่ตั้งใจเกลียด” ตั้งใจเกลียด คงไม่มีทางรักได้!

แต่ตอนนี้ นางไม่ต้องการที่จะปฏิเสธ ทันใดนั้น นางรู้สึกว่านอกเหนือจากการรักเขาและเกลียดเขาในใจแล้ว ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาแต่อย่างใดอีก ดังนั้นงั้นก็ปล่อยให้รักไปและเกลียดชังไปทั้งอย่างนั้นก็เถอะ "ล้วนเป็นโชคชะตา" ดวงตาของนางมืดมน มีความเสียใจและความโศกเศร้าอย่าง

บางทีเธอเองก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าผู้ชายคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่ แต่วันนี้ได้ฟังเรื่องอดีตวัยเด็กของเขา ทำให้รู้ว่าเขาขาดประสบการณ์ใน 'รัก' และคุ้นเคยกับ'ความเกลียดชัง 'มากกว่า จึงเลือกที่จะใช้ความเกลียดเป็นแรงผลักดันไปสู่เป้าหมาย อย่างไรก็ตามตอนนี้เธอได้พัดผ่านเข้ามาในชีวิต เขา ทำให้ความเกลียดในใจที่แฝงเร้นอยู่ในความรักค่อย ๆ อันตธานหายไป

จ๊วบบบ~ ชาร์ลโน้มหน้าลงมาฉกริมฝีปากด้วยความรัก ความโหยหา ความคิดถึงทั้งหมดลงไปในคราวเดียวกัน รสชาติจูบครั้งนี้มันผสมปนเปอย่างบอกไม่ถูก มีทั้งอ่อนหวานและร้อนแรงจากปลายลิ้นที่พยายามตวัดสอดแทรกเข้าหากัน ก่อนที่คนตัวสูงจะถอนจูบออก แล้วจูบเน้นๆอีกครั้ง "ให้โอกา สผมนะ" ชาร์ลอ้อนวอนขอโอกาส "..." พิมพ์มาดาลังเลพูดไม่ออก "นะ นะครับ"

ฉันหลงทาง น้ำตาแห่งความโกรธและความสุขท่วมท้นไหลลงใบหน้าขณะที่ฉันดิ้นรนใต้เขา พันธะขับร้องระหว่างเรา มืดและทรงพลัง ฉันเกลียดเขา ฉันต้องการเขา สองความรู้สึกบิดเบี้ยวเข้าด้วยกันจนฉันแยกไม่ออกอีกต่อไป ทาริกเงยศีรษะขึ้น ริมฝีปากเปล่งประกายด้วยความเร่าร้อนของฉัน ดว งตาสีทองเผาไหม้เข้าหาฉันขณะที่เขาลุกขึ้นเหนือฉัน ปลดปล่อยองคชาตมหึมาจากกางเกง

Happy ending แม้ว่าเริ่มต้นด้วยการสูญเสียและความเกลียดชัง แต่กลับกลายเป็นความรักที่มั่นคงที่สุดในชีวิต THE END. ---------------------