Cerita Pendek & Novel

สิบปีก่อน ฉันตาบอดเพราะช่วยกู้จั๋ว สิบปีต่อมา กู้จั๋วให้ชู้มาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับฉัน หลังจากกล่อมฉันเข้านอนทุกคืน กลางดึกก็ไปคลุกคลีอยู่กับชู้ แม้แต่ลูกชายของฉันยังแอบเรียกชู้ว่าแม่ พวกเขาไม่รู้ว่า ฉันกลับมามองเห็นอีกครั้งแล้ว และยังเตรียมวางแผนไปจากพวกเขาด้วย

พี่ชายเกลียดฉัน เกลียดจนอยากให้ฉันตายไปซะ ฉันถามเขาทั้งน้ำตา “ฉันไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของพี่หรือไง?” เขาหัวเราะเสียงเย็น “ฉันไม่มีน้องสาว” คืนวันนั้น ฉันถูกรถที่พุ่งเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวชนตาย แต่พี่ชายกลับกลายเป็นบ้า

"หลานรัก ช่วยหาหนังเสียวๆ ให้สักสองสามเรื่องสิ น้าเหงาจนทนไม่ไหวแล้ว" กลางดึกคืนนั้น จู่ๆ น้าสะใภ้ตัวดีก็ผลักประตูห้องนอนของผมเข้ามา เธออยู่ในชุดชั้นเซ็กซี่เพียงตัวเดียว เผยให้เห็นเต้าอวบอัดสองข้างที่ทะลักออกมาท้าทายสายตา ผมที่กำลังช่วยตัวเองอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง รีบคว้าผ้าห่มมาปิดท่อนล่างไว้แทบไม่ทัน "น้าครับ ทำไมจู่ๆ ก็พรวดพราดเข้ามาแบบนี้ ไม่เคาะประตูเลยล่ะ" ใบหน้าของเธอแดงซ่านด้วยแรงอารมณ์พลางเอ่ยเสียงสั่น "ก็น้ามันคันยิบๆ ไปทั้งตัวแล้วนี่นา น้าเขยขยะของแกน่ะเหรอ ไม่เคยทำให้ถึงใจเลยสักนิด" "แกรีบหาหนังที่มันเร้าอารมณ์ให้หน่อย น้าจะเอาไปจัดการตัวเอง" ผมลอบสัมผัสส่วนแข็งขึงที่ดุนดันอยู่ใต้ผ้าห่ม ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วพูดหยอกกลับไปว่า "ให้ผมช่วยจัดการให้แทนดีกว่าไหมครับ"

สามีของฉันและลูกสาวตัวปลอม เป็นคู่รักที่มีใจให้กันมาตั้งแต่เด็ก ฉันและลูกสาวตัวปลอมถูกลักพาตัวไปพร้อมกัน สามีซึ่งเป็นแพทย์ตามรถพยาบาลไปยังที่เกิดเหตุลักพาตัว แต่กลับเลือกช่วยเธอก่อน ทอดทิ้งฉันที่ขาหักทั้งสองข้างให้ต้องตะเกียกตะกายอย่างสุดชีวิตในท้องทะเล ในขณะที่กำลังจะตาย ฉันร้องขอให้เขาช่วยฉันและลูกในท้องของฉัน เขากลับเหลือบมองฉัน และก่อนจะเดินจากไปก็พูดด้วยความเมตตาว่าจะช่วยโทรเรียกรถพยาบาลให้ฉัน แล้วพูดว่า “เพื่อเอาตัวรอด คุณถึงกับกุเรื่องลูกขึ้นมาเลยเหรอ น่าขยะแขยงจริงๆ” “ผมตอบแทนบุญคุณที่คุณช่วยผมไว้หมดแล้ว จะมาเซ็นใบหย่าที่โรงพยาบาลทีหลัง” หลังจากฟังจบ ฉันจึงใช้มือที่สั่นเทาถอดเครื่องช่วยฟังออกจากหูขวา

ทั้งที่รู้ว่าสามีของฉัน มู่หยุนเผิง แกล้งตายแล้วไปสวมรอยเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเขา แต่ฉันกลับไม่ได้เปิดโปงความจริง แต่ฉันเลือกที่จะไปพบผู้บัญชาการทหาร แล้วแจ้งว่าสามีเสียชีวิตแล้ว พร้อมกับขอให้ท่านลบชื่อสามีออกจากทะเบียนทหาร ในชาติที่แล้ว น้องชายสามีประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต สามีของฉันจึงตัดสินใจละทิ้งตำแหน่งผู้พันเพื่อปลอมตัวเป็นน้องชาย เพียงเพราะไม่อยากให้คนรักของน้องสะใภ้ต้องเป็นหม้าย ฉันจำได้ทันทีว่าเขาคือมู่หยุนเผิง จึงไปเค้นถามเขาว่าทำไมต้องปลอมตัวเป็นน้องชาย แต่มู่หยุนเผิงกลับปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วสะบัดมือไล่ฉันอย่างเย็นชา “พี่สะใภ้ ผมรู้ว่าพี่เสียใจที่พี่ใหญ่ตาย แต่จะมาบอกผมเป็นพี่ใหญ่เพียงเพราะเขาตายไปแล้วไม่ได้นะ!” เขาปกป้องน้องสะใภ้ที่ดูอ่อนแอคนนั้น แล้วผลักฉันลงไปในแม่น้ำที่เย็นจัด พร้อมคำเตือนว่าอย่าได้เพ้อเจ้อ ลูกสาววัยห้าขวบของฉันร้องไห้ถามว่าทำไมพ่อถึงไม่ต้องการเธอ เธอถูกจับไปขังไว้ในคอกวัวเพื่อสำนึกผิด และต้องหิวโหยอยู่ถึงสามวันสามคืน แม่สามีด่าทอว่าฉันเป็นตัวกาลกิณี แล้วขับไล่ฉันกับลูกออกจากบ้านโดยไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียว มิหนำซ้ำ มู่หยุนเผิงยังไปป่าวประกาศไปทั่วว่าฉันเสียสติ พอสามีตายก็คิดจะหมายตาน้องชายของเขาแล้ว ฉันถูกทุกคนดูถูกเหยียดหยาม ได้แต่กอดลูกสาวด้วยความมึนงงจนกระทั่งตายไปในฤดูหนาวอันโหดร้าย เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้ย้อนกลับมาในวันที่สามีปลอมตัวเป็นน้องชายวันนั้นพอดี ......

"คุณอาคะ ที่บ้านพอจะมีแตงกวาเหลือบ้างไหมคะ? ขอหนูยืมใช้หน่อย..." พายุไต้ฝุ่นกำลังมาเยือน เพื่อนสนิทของลูกสาวเลยติดอยู่ในบ้านของผม กลางดึกคืนนั้นเธอเดินมาหาผมด้วยใบหน้าแดงซ่านเพื่อขอแตงกวา แถมยังบอกอีกว่า "พอดีหนูหิวนิดหน่อยค่ะ เลยอยากหาแตงกวาทานรองท้องดู" เมื่อผมมองไปยังยอดอกที่นูนเด่นขึ้นมาภายใต้ชุดนอนของเธอ เลือดในกายของผมก็สูบฉีดพล่านทันที ก่อนจะแกล้งเอ่ยหยั่งเชิงไปว่า "อาว่า ที่ตัวอา มีของที่อร่อยกว่าแตงกวาอีกนะ"

ฉันทดสอบสมรรถภาพร่างกายในมหาวิทยาลัยไม่ผ่าน และไม่อยากไปฝึกซ้อมด้วย อาจ้าวก็เลยมาช่วยฉัน แต่หลังจากทำท่าสควอตไปแค่ไม่กี่ครั้ง ฉันก็เริ่มเจ็บหน้าอก ก่อนจะทรุดตัวลงในอ้อมแขนของอาจ้าวอย่างอ่อนแรง "ไม่ไหวแล้ว อาจ้าว หนูไม่มีสปอร์ตบราค่ะ..." อาจ้าวเริ่มหอบหายใจแรง "หว่านหว่าน เดี๋ยวอาช่วยหนูเอง" ไม่คิดเลยว่าเขาจะใช้ฝ่ามือหยาบกร้านของตัวเองช่วยประคองไว้ และพาฉันขึ้นลงตามจังหวะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ...

"ขอร้องล่ะค่ะพี่ อย่าดันเข้ามาอีกเลย ฉันจะขาดใจตายอยู่แล้วนะ" ท่ามกลางคอนเสิร์ตที่ผู้คนเบียดเสียดจนแทบไม่มีที่ว่างให้หายใจ ชายคนหนึ่งที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังฉันพยายามเบียดกระแทกสะโพกเข้าหาบั้นท้ายของฉันอย่างต่อเนื่อง ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ วันนี้ฉันดันเลือกใส่กระโปรงสั้นกุดอวดเรียวขา โดยที่มีเพียงกางเกงในจีสตริงตัวจิ๋วปกปิดไว้เพียงน้อยนิดเท่านั้น แต่แล้วชายคนนั้นกลับอุกอาจถึงขั้นเลิกชายกระโปรงของฉันขึ้น แล้วกดแนบส่วนแข็งขืนเข้ากับร่องก้นของฉันโดยตรงอย่างไร้ยางอาย บรรยากาศในงานเริ่มร้อนแรงและเร้าอารมณ์ขึ้นทุกขณะ ฝูงชนด้านหน้าเบียดโถมเข้ามาจนฉันเสียหลักถอยหลังไป ทันใดนั้น ร่างกายของฉันก็พลันเกร็งกระตุกด้วยความเสียวซ่าน ดูเหมือนบางสิ่งบางอย่างจะสไลด์เข้าไปข้างในเสียแล้ว...

ฉันคือนักปลอมแปลงงานศิลปะและผู้เชี่ยวชาญด้านข่าวกรองที่เก่งที่สุดในชิคาโก และฉันก็ดันไปตกหลุมรักผู้ชายที่เป็นเจ้าของทุกอย่าง ดอน วินเชนโซ รุสโซ เป็นเวลาสิบปีเต็ม ฉันคือความลับของเขา อาวุธของเขา และก็ “ผู้หญิงของเขา” ฉันเป็นคนสร้างอาณาจักรให้เขาจากในเงามืด ฉันเคยคิดว่าซักวันจะได้แหวนซะอีก ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคืนที่เขาอยู่ในเมืองนี้ เขาก็เอาแต่จมอยู่กับตัวฉัน เสพสุขจากฉันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขามักจะกระซิบข้างหูว่าฉันเป็นของเขา และไม่มีใครทำให้เขารู้สึกดีขนาดนี้ แต่ครั้งนี้ หลังจากจบเรื่องบนเตียง เขากลับประกาศว่าเขากำลังจะแต่งงานกับ แคทเธอรีน่า เปตรอฟ คุณหนูมาเฟียรัสเซีย นั่นคือตอนที่ฉันรู้ตัวจริง ๆ ว่าฉันไม่เคยเป็นผู้หญิงของเขาเลย เขาต้องการแค่ร่างกายของฉัน เพื่อสร้างพันธมิตร เพื่อผู้หญิงคนนั้น เขากลับเขี่ยฉันทิ้ง เขาทิ้งฉันให้ตาย ฉันเลยทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยได้รับจากเขา ฉันโทรหาพ่อที่อิตาลีแค่สายเดียว แล้วฉันก็หายไปจากชีวิตเขา แต่ตอนที่ ดอน ผู้ชายผู้เป็นเจ้าของทั้งชิคาโกเขาหา “ของเล่นชิ้นโปรด” ของตัวเองไม่เจอ… เขาก็แทบเป็นบ้า

ในปีที่ 20 ของกลยุทธ์ ฉันเปลือยเปล่าและถูกขันไว้บนเตียงเป็นเวลาเก้าเดือนกว่าจะให้กำเนิดลูกได้ ทว่าสามคนที่ฉันทำกลยุทธ์ให้นั้นกลับดูดเลือดลูกของฉันเพื่อเอาไปทำยาให้กับนางเอก หลังจากรู้เรื่องทุกอย่างแล้วฉันก็น้ำตาไหลไม่หยุด จากดนั้นก็รีบใช้คะแนนสุดท้ายที่เหลือเพื่อเปลี่ยนภารกิจ โดยแลกกับสิบสองชั่วยามสุดท้ายเพื่อทวงคืนทุกสิ่งที่เคยมอบให้พวกเขา ในชั่วยามที่สาม ฉันคลานข้ามเตียงตะปูและเซ็นเอกสารหย่ากับสามีที่คบกันมาห้าปี เขายิ้มอย่างเย็นชา กล่าวหาว่าฉันคิดเพ้อฝันที่พยายามใช้วิธีนี้เพื่อดึงดูดความสนใจจากเขา ในชั่วยามที่หก ฉันทุบจี้หยกที่เป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพในวัยเยาว์ระหว่างฉันกับเพื่อนสนิทของฉันให้เป็นชิ้นๆ ส่วนเขาก็รีบร้อนที่จะนำสมุนไพรที่ฉันเก็บได้จากหน้าผาสูงร้อยวาอย่างยากลำบากเพื่อไปช่วยชีวิตนางเอกซึ่งเป็นสุดที่รักในใจของเขา ในชั่วยามที่เก้า ท่านพ่อจับตัวฉันเข้าไปในจวน และใช้จดหมายการตัดขาดความสัมพันธ์ได้แลกกับเลือดในหัวใจของฉันตั้งสามชาม ฉันกำลังนอนล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแอ แต่ระบบกลับแจ้งเตือนในขณะนี้ [การยุติความสัมพันธ์เป็นพ่อลูกมีผลบังคับใช้แล้ว และขาของสามี ความสามารถทางวรรณกรรมของเพื่อนสนิท และสุขภาพของพ่อก็ถูกถอนออก...]

"มะ... ไม่นะ ตรงนั้นมันยัดเข้าไปไม่ไหวแล้วนะ อื้ออออ~" บนเตียงคนไข้ ฉันกำลังโก้งโค้งอวดบั้นท้ายขาวเนียนเพื่อให้หมอช่วยตรวจอาการความต้องการทางเพศที่สูงเกินไป ทว่าเขากลับทำเหมือนกำลังหยอกล้อเล่นสนุกกับร่างกายของฉัน ฝ่ามือหนาคอยบดคลึงนวดเฟ้นสะโพกงอนงามไม่หยุด แถมยังสอดนิ้วลึกเข้าไปข้างในนั้นอีกด้วย ยิ่งฉันเอ่ยขอร้อง เขากลับยิ่งดูตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันทนไม่ไหวจนต้องเหลียวหลังกลับไปมอง แต่แล้วก็ต้องตกใจสุดขีด นี่มันไม่ใช่หมอ แต่นี่มันอาจารย์สมัยมหาวิทยาลัยของฉันไม่ใช่เหรอ? ทันใดนั้น เขาก็โถมกายกระแทกกระทั้นสวนเข้ามาหาฉันอย่างรุนแรง ...

หลังจากถูกเพื่อนสาวใส่ร้ายมานับสิบปี ฉันก็มอบทั้งสามีและลูกชายให้เธอไป ปีที่สิบหกของการแต่งงาน อดีตเพื่อนสาวของฉันก็ได้โพสต์รูปภาพรูปหนึ่ง ทั้งลูกสาวของเธอและลูกชายของฉันต่างถูกโอบกอดโดยเธอและสามีของฉัน ทั้งสี่คนยืนแนบชิดกัน โดยมีข้อความระบุไว้: “จะไม่นับว่าเป็นลูกได้ยังไง” ส่วนฉันก็ทิ้งข้อความไว้ด้านล่าง: เหมาะสมกันมาก ทว่าชั่ววินาทีต่อมา โพสต์นั้นกลับถูกลบไปแล้ว วันรุ่งขึ้น สามีของฉันรีบกลับมาที่บ้าน ก่อนจะเอ่ยถามฉัน "โซฟีอาการดีขึ้นแล้วแท้ๆ คุณจะกระตุกต่อมเธออีกทำไม" ลูกชายของฉันผลักฉันออกก่อนจะเริ่มกล่าวโทษฉัน "แม่เป็นคนทำให้น้องเถียนเถียนของผมร้องไห้" ฉันคว้าสัญญาหย่าร้างขึ้นมาเขวี้ยงใส่หน้าพวกเขา: “ใช่สิ ฉันผิดเอง งั้นฉันก็จะไปเอง พวกคุณจะได้อยู่กันเป็นครอบครัวสี่คน”

จู่ ๆ แฟนออนไลน์ของฉันก็ส่งรูปมื้อเที่ยงมาให้ ในรูปคือสเต๊กเนื้อที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ และยังคงมีควันร้อนลอยกรุ่นอยู่ [ที่รัก ผมกินมื้อเที่ยงอย่างว่าง่ายแล้วนะ ขอคำชมหน่อยสิ~] ฉันกำลังเตรียมจะตอบกลับไปว่า "เก่งมาก" แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นตัวหนังสือสีแดงสะดุดตาสองสามบรรทัดพิมพ์อยู่ตรงขอบจานเข้าเสียก่อน— ไมค์เทคโนโลยี ภายในใจของฉันก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที มันช่างบังเอิญจนน่าเหลือเชื่อเพราะบริษัทที่ฉันทำงานอยู่ก็ใช้ชื่อนี้เหมือนกัน ฉันอึ้งอยู่กับที่ สมองขาวโพลนไปหมด ไม่จริงน่า แฟนออนไลน์ที่ฉันคบมาปีกว่าดันอยู่ข้าง ๆ ฉันงั้นเหรอ

ฉันแต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียมัตเตโออย่างลับๆ ทุกครั้งที่เขาเอากับรักแรกสมัยเด็ก เขาจะให้สัญญากับฉันว่าจะจัดงานแต่งงานที่สมเกียรติ ต่อหน้าห้าตระกูลใหญ่ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา มัตเตโอให้สัญญากับฉันถึงเก้าสิบเก้าครั้ง และทั้งเก้าสิบเก้าครั้ง เขาก็ทิ้งฉันไว้ที่แท่นพิธี ครั้งแรก แมวประกวดรางวัลชนะเลิศของเซซิเลียตาย เพื่อไปปลอบใจเธอ เขาเลื่อนงานแต่งงานออกไปถึงสามเดือน ฉันยืนอยู่ที่แท่นพิธีเพียงลำพัง ขอบตาแดงก่ำ พยายามระงับอารมณ์ของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล ครั้งที่สอง เซซิเลียอาละวาดในคาสิโนและทำแจกันโบราณมูลค่าร้อยล้านดอลลาร์แตกละเอียด เขาเปลี่ยนเส้นทางเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่เตรียมไว้สำหรับงานแต่งงาน แล้วรีบบินฝ่าความมืดในคืนนั้นเพื่อไปสะสางปัญหาให้เธอ และทุกครั้งก่อนจะถึงพิธีแต่งงานของเรา รักแรกสมัยเด็กของเขาก็มักจะมีเรื่องฉุกเฉินบางอย่างเกิดขึ้นเสมอ ฉันร้องไห้ ฉันกรีดร้อง ฉันถึงขั้นเอาปืนจ่อหัวเขาด้วยซ้ำ แต่มัตเตโอก็แค่กดร่างฉันไว้กับผนัง และปิดปากฉันด้วยจูบที่เย็นชาและรุนแรง “เธอมันก็แค่ที่ระบายความใคร่ แต่คุณคือคุณนายฟัลโคน หัดทำตัวให้มีระดับหน่อย” หลังจากครั้งที่เก้าสิบเก้า ในที่สุดฉันก็พอสักที ฉันเลื่อนเอกสารไปบนโต๊ะ น้ำหมึกยังไม่แห้งสนิท พร้อมตราประทับของตระกูลฟัลโคนที่ประทับอยู่ด้านล่าง “การแต่งงานของเรา พันธมิตรของเรา... มันจบลงแล้ว”

สามีทำได้แค่หนึ่งนาทีทุกครั้ง ในฐานะที่เป็นผู้หญิงผู้ใหญ่วัยสามสิบ ในยามราตรีอันเงียบสงบ ก็มักจะรู้สึกเหมือนชีวิตขาดอะไรไปบางอย่าง กระทั่งได้พบกับช่างซ่อมรถที่รูปร่างล่ำสันคนหนึ่งขณะซ่อมรถยนต์ เมื่อเห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรงใต้เสื้อกล้าม ราวกับฉันได้มองเห็นความกระหายในใจ การใกล้ชิดกับเขาอย่างสนิทสนม ทำให้ฉันไม่สามารถควบคุมตัวเอง ตอนที่มาถึงขั้นสุดท้าย ฉันกลับผลักเขาออก ด้วยไม่อยากให้ตัวเองทำสิ่งที่ผิดพลาด แต่กลับพบว่าสามีไปมั่วกับผู้หญิงข้างบ้านซึ่งตั้งครรภ์นานแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นฉันก็…

กู้เวินเหยียนกับเสิ่นเจียรุ่ยไม่กินเส้นกันมาตั้งแต่เด็ก บังเอิญในปีนั้น คนที่เหมาะสมจะจับคู่แต่งงานกันในวงการก็เหลือแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น กู้เวินเหยียนประกาศหนักแน่นว่าต่อให้ตายก็จะไม่มีวันแต่งงานกับเสิ่นเจียรุ่ย เสิ่นเจียรุ่ยเกิดสนใจขึ้นมาทันที “งั้นฉันก็ตัดสินใจแต่งกับนายแล้วล่ะ นายรีบไปตายซะเถอะ” ในวันแต่งงาน กู้เวินเหยียนปล่อยไก่นับสิบตัวออกมาเพื่อทำให้เสิ่นเจียรุ่ยอับอาย เธอทำหน้าไร้อารมณ์ คว้าไก่ตัวหนึ่งขึ้นมาแล้วเรียกมันว่า “สามี” กู้เวินเหยียนหมดอารมณ์ล้อเล่นลงไปทันที มองดูเสิ่นเจียรุ่ยที่ดื้อดึงจะมาแต่งกับเขา เขาก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเสียดแทงเยาะเย้ย “เธอจะต้องเสียใจทีหลังแน่” แต่งงานกันมาได้สามปี เสิ่นเจียรุ่ยจับกู้เวินเหยียนคาหนังคาเขาอยู่บนเตียงเป็นครั้งที่เก้าสิบเก้า จนถึงตอนนี้เอง เธอถึงได้เข้าใจอย่างแท้จริง ที่ว่าความเสียใจตามที่กู้เวินเหยียนพูดไว้มันคืออะไรกันแน่

วันที่สามหลังจากฉันตาย ซูสือเยี่ยนก็ได้รับสายโทรศัพท์ยืนยันศพ เขาโอบผู้หญิงอยู่ในอ้อมแขนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ตายแล้วก็ตายไปสิ เผาแล้วค่อยโทรบอกผม” ร่างของฉันถูกส่งเข้าเตาเผา พอกลายเป็นเถ้ากระดูกแล้ว เจ้าหน้าที่ก็โทรศัพท์หาซูสือเยี่ยนอีกครั้ง เขาจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด “รู้แล้วน่า จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

ดานเต้ คู่หมั้นของฉันคือทายาทตระกูลมาเฟียแห่งนิวยอร์ก เขารักฉันอย่างสุดซึ้ง แต่แล้วหนึ่งเดือนก่อนถึงวันวิวาห์ เขากลับอ้างเหตุผลเรื่องการจัดการของครอบครัว เพื่อที่จะไปมีลูกกับเพื่อนรักในวัยเด็กของเขา ฉันไม่เห็นด้วย แต่เขาก็คอยพูดย้ำเตือนอยู่ทุกวัน ทั้งยังบีบคั้นฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งครึ่งเดือนก่อนวันแต่งงาน ฉันได้รับใบรายงานผลการตรวจครรภ์จากคลินิกแห่งหนึ่ง ถึงได้รู้ว่า เธอตั้งครรภ์ได้เกือบเดือนแล้ว เขาไม่เคยคิดที่จะขอความยินยอมจากฉันเลยแม้แต่น้อย ในวินาทีนั้นเอง ฉันพลันตาสว่าง ความรักที่สั่งสมมาเนิ่นนานหลายปีมันช่างเปราะบางจนไม่อาจต้านทานสิ่งใดได้เลย ฉันจึงยกเลิกงานแต่งงาน เผาทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยให้ และในวันที่เคยถูกกำหนดให้เป็นวันวิวาห์ ฉันก็ได้ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่อิตาลีเพื่อศึกษาต่อยอดทางการแพทย์ รับภารกิจพิเศษขององค์การแพทย์ไร้พรมแดนอย่างเป็นทางการ และตัดขาดการติดต่อทุกช่องทางกับตระกูลมาเฟียนั้น นับจากนั้นเป็นต้นมา ระหว่างฉันกับเขาก็ถือเป็นอันสิ้นสุดกัน!

วันที่เจียงอีอีกลับถึงประเทศ กู้จื่อโม่ไม่ได้กลับมาทั้งคืน วันต่อมา ฉันเห็นรูปมือสองข้างจับแน่นกันในไทม์ไลน์ของเจียงอีอี และยังมีรูปกู้จื่อโม่ที่นอนหลับเหมือนกับเด็ก เมื่อเขากลับมาบ้านก็โยนหนังสือหย่าร้างออกมา ให้ฉันสละตำแหน่งคุณผู้หญิงกู้ และพูดว่า: "เดิมทีคุณก็ยึดครองตำแหน่งของอีอีอยู่ ตอนนี้อีอีกลับมาแล้ว คุณก็ควรจะสละตำแหน่งได้แล้ว!" ไม่เป็นไร อย่างไรฉันก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว! ตำแหน่งคุณผู้หญิงกู้ ใครอยากได้ก็เอาไปเลย! ภายหลัง ฉันเสียชีวิตไป กู้จื่อโม่กลับร้องไห้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพของฉันและพูดว่าเขาจะไม่จับมือกับคนอื่นอีกแล้ว!

ตระกูลมาเฟียเคนมีกฎของบรรพบุรุษที่ผ่อนปรนอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือทายาทจะมีโอกาสจับฉลากหนึ่งครั้งก่อนแต่งงาน หากจับได้ฉลากชั้นเลิศ จะสามารถเลือกคู่แต่งงานได้ด้วยตนเอง ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ของตระกูล ฉู่ซิงเย่จับได้ฉลากชั้นเลวติดต่อกันมาห้าปีแล้ว ส่วนฉันที่คบหาดูใจกับเขามานานถึงเจ็ดปี ก็ยังไม่ได้แต่งงานกับเขาสักที ปีนี้เป็นปีที่หก ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับลูกน้องคนสนิท "บอสครับ คุณจับได้ฉลากชั้นเลิศอีกแล้ว" น้ำเสียงของฉู่ซิงเย่เย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ทำเหมือนเดิม เปลี่ยนเป็นฉลากชั้นเลวซะ" ลูกน้องคนสนิทลังเลและเอ่ยปากเตือน "บอสครับ บอสเปลี่ยนจากฉลากชั้นเลิศเป็นฉลากชั้นเลวติดต่อกันมาห้าปีแล้ว ไม่กลัวว่าชุยหว่านจะทิ้งไปเหรอครับ? บอสก็รู้ว่าชุยหว่านเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเนเปิลส์ คนที่ตามจีบเธอต่อแถวยาวไปจนถึงเวนิสเลยนะครับ!" ฉู่ซิงเย่กล่าวด้วยความมั่นใจ "ไม่หรอก ชุยหว่านชอบฉันมากขนาดนั้น เธอไม่มีทางแต่งงานกับคนอื่นเด็ดขาด!" "ปีนั้นพ่อของชิงหลี่ตายเพื่อช่วยชีวิตฉัน ความปรารถนาของเธอคืออยากให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอห้าปี ผ่านพ้นปีนี้ไป ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับชุยหว่านเพื่อเป็นการชดเชย" ความหวังเส้นสุดท้ายของฉัน ขาดสะบั้นลงทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ ฉู่ซิงเย่คงไม่รู้ว่า ตระกูลเคนยังมีกฎของบรรพบุรุษข้อสุดท้ายอยู่อีกข้อหนึ่ง "หากจับไม่ได้ฉลากชั้นเลิศครบหกครั้ง ทายาทจะสูญเสียสิทธิ์ในการตัดสินใจเรื่องการแต่งงานด้วยตนเอง" และฉัน ก็กำลังจะแต่งงานกับคนอื่นในอีกไม่ช้านี้แล้ว